छोरी महिनावारी भएको खुसी मनाउँदा भनियो, ‘तिमी त छाडा भइछेऊ’

– अनिता न्यौपाने

चोरी भो, चोरी भो..
के चोरी भो ?
– यो छोरीको जोवन चोरी भो ।

मैले पहिलोपटक महिनावारी भएपछि गाएको गीत थियो यो । यही गीतपछि हो, मैले आमाको हातको पहिलो पिटाइ खाएको । आमाले उग्र स्वरमा भन्नु भएको थियो- “छोरी मान्छे भएर के गीत गाएको ? समाजले के भन्लान् ? अबदेखि यस्तो गीत गाउने हैन ।”

आमाले फेरी ढाडमा लागेको चोटलाई विस्तारै सुमसुम्याउँदै मलाई सम्झाएको याद आउँछ । पहिलो र दोस्रो महिना म महिनावारी भएको कसैलाई थाहा दिइनँ तर, तेस्रो महिनामा आमाले थाहा पाउनुभयो । त्यसपछि आमा निकै रुनुभयो । किन भन्दा त्यो समयमा म मन्दिर पनि गएको थिएँ, पूजामा पनि गएको थिएँ, सराद्धमा पनि गएको थिएँ । ‘अब पितृहरूले नराम्रोसँग सराप्छन्’ भन्ने आमालाई ठुलो डर थियो ।

म महिनावारी भएको थाहा पाएपछि मेरो घरमा एक खालको ‘कोठे बैठक’ भएको थियो । ‘छोरीले महिनावारी हुँदा कस-कसलाई छोएको थिई, कहाँ-कहाँ गएकी थिई ? सूर्यनारायणले अब यो गल्तीको माफ देलान् त ? सानीमाको छोरोको अनुहार मैले पटकपटक हेरेको थिएँ, के आयूमा कमी आउँला त ?’ यस्ता धेरै विषयको बारेमा छलफल भएको थियो । मलाई कठघरामा उभ्याएर सोधिएको थियो, ‘किन यस्तो गरेकी ?’
मैले आँखामा आँसु दौडाउँदै भनेकी थिएँ– ‘डर लागेर ।’

छोरी १३ वर्ष ७ महिनामा पहिलोपटक महिनावारी भई । मलाई ऊ महिनावारी हुँदा औधी खुसी लाग्यो । मलाई थाहा थियो, एउटा नारी महिनावारी हुनु भनेको जिन्दगीको अनेकौँ उत्सवमध्येको पनि एउटा अमूल्य उत्सव हो । फेसबुकमा पनि स्ट्याटस लेखेँ, छोरीलाई बधाई दिएँ । यो खुसीको कुरालाई सबैको माझमा बाँड्न खोजेँ, धेरैले कमेन्ट पनि गरे, बधाई पनि दिए । धेरैले ‘के नाटक गरेको ?’ पनि भने । सबैको प्रतिक्रियामा आफूलाई पाएँ ।

छोरी बधाई आउँदा निकै रमाएकी थिई । उसको लागि मीठो मीठो खानेकुरा, राम्रो लुगा पाएर ऊ निकै खुसी भई । तर म्यासेज बक्सको म्यासेज पढेर उति नै डराई पनि रहेकी थिई । यो कुरा केही होइन भनेर सम्झाइ रहँदा पनि उसको दिमागमा एक खालको डरले डेरा जमाइरहेको थियो। छोरी भनिरहेकी थिई, ‘ममी मामाघर नजाने, आमाले गाली गर्नु हुन्छ कि ?’, ‘ममी घरमा नजाने, आमाले गाली गर्नुहुन्छ कि ?’

धेरैले भनिरहेका थिए– अब छोरी ठुली भई, अब छोरीको अझै केयर गर्नु । छोरीमा अब वैशालु उमेर सुरु भयो, छोरीलाई जोगाउनु है । बाबाको मुख हेर्न नदिनु -आयु घट्छ । दाजुभाइलाई नदेखाउनु हुँदैन, घाम नदेखाउनु । धेरै दिन नभए पनि सात दिन त घरभित्रै राख्नु ।’

स्ट्याटस राखेको धेरै घण्टापछि एउटा फोन आयो । म्यासेन्जरमा । म उत्सुक भएर फोन उठाएँ । लागेको थियो यो पनि बधाइको नै फोन होला तर, त्यसो भएन । उहाँले मलाई पहिलो शब्द नै ‘के नाटक गरेको’ भनेर भन्नुभयो ।
म अक्क न बक्क परेँ । ‘के भयो र दिदी, छोरी पहिलोपटक महिनावारी भएकी छ ।’
‘उसलाई सात दिनसम्म लुकाउन छोडेर के फेसबुकमा लेख्दै हिँडेकी ? फेसबुक परिवार आफन्तले पनि चलाउँछन् भन्ने बिर्स्यौँ कि क्या हो ? दुनियाँलाई देखाएर के रमिता हो यो…!’
निकै बेर आफै बोलिरहनु भयो उहाँ र अन्तिम वाक्य ‘तिमी त छाडा भइछेऊ’ भनेर फोन राखिदिनु भयो।

म उहाँको कुरा सुनेर प्रतिक्रियाविहीन भएँ । उहाँले सोच्नु भएको थियो होला, म चुप बस्नेमा पर्छु । तर, मैले फेरी फोन गरेर उहाँलाई भने, ‘तपाईँको छोरीमाथि जसरी तपाईँले जे गर्नु भयो, यसको हिसाब यतिबेला नगरूँ तर, मेरो छोरीलाई मैले जे सिकाएँ, त्यो अरूको लागि नराम्रो भए पनि मेरो लागि सबैभन्दा पुण्यको काम हो । मेरो छोरीमाथि मेरो अधिकार छ र मलाई थाहा छ, मैले गलत गरेको छैन । मैले त्यही गरेँ, जुन मलाई ठिक लाग्यो ।’
त्यसपछिका दिनमा उहाँ मसँग त्यति बोल्नुहुन्न । उहाँको भाषामा भन्दा म निकै मुखाले भएकी छु ।