मनोमन्तव्य: केहि कविताहरू

। मन्तव्य ।

आजु पनि आफ्नै रचना स्तम्भमा ल्याउन मन लाग्यो । ल्याइयो र तपाईं यो पढ्दै हुनुहुन्छ 🙂 कविताको व्याख्यान गर्नेमा सबैभन्दा कम्जोर कवि नै हुन्छ भनेर भनेको सुनेको छु मैले पनि । व्याख्या गर्ने बानी पनि परिहालेको छैन । परिगएछ भने (देखा जाएगा !)

तर परेको छैन र मन्तव्यमा खास केही नउत्रिएको देखेर (जस्तो कि पहिले जस्तो निराशा अलिअलि आशा र केही आक्रोश हुन्थ्यो ) म पनि चकित न‌ै छु आजु उत्रिएन । अँ सम्पादक दाजुले के सोच्ने हो ? (खुसुक्क भनौँ ल )!

ल है कविताहरू तपाईंको लागि …!!

~विचारका सहिदहरू ~

विचारका आँखा हेरिरहेछन्
विचारका लासहरू
कस्तो विभत्स /अद्भुत दृश्य !

कल्पुँ त,
आफूले देखेको आफ्नै लास ।

विवश विचारको विचारमा
विचरा विचार !
कति भाग्नु परेको छ उसलाई आफैँसँग ।
(सम्झौँ त, कसरी भाग्छौँ/भाग्दा हौँ
आफूद्वारा आफैसँग हामीहरू ?)

वशिभूत छ ‘म’ कतै
विचारको विधानसभामा
शाश्वत ‘म’ विचारलाई विचार्दैछु ।

विचारले बनायो विधान
विचारको त कहाँ हुँदोरहेछ र विधान !

विचारको संविधान विचराहरूलाई !

सहिदको स्वप्नमा न चलेको छ सत्ता
सहिदको विचारको प्रचारप्रसारमा
टिकेको छ पार्टीको सिद्धान्त !

यहाँ त,
विचारको सहिद भए
सबै धर्मशास्त्र / ग्रन्थहरू
संस्कार, संस्कृति – परम्पराहरू ।

विचारको सहिद भए
सिद्धान्तका फेहरिस्तहरू
दर्शनको द्रष्टा र स्रष्टाहरू ।

विचारको सहिद भइगए
क्रान्तिवीरका वलिदानहरू ।

“बाटो दोबाटो वृत्तकार छन्
गन्तव्य हजार एकै हुन -विचार !
अद्वैत विचार ! !

शून्य विचार !
अनन्त विचार !
अन्त्य/आरम्भ विचार !
दर्शन विचार !/ दर्शन दर्द विचार !

“शून्य विचार शून्य” विचारेँ विचार शून्य !
आश्चर्य ! विचारको सहिद भएछ
विचार शून्यमा ! विचार शून्यता
आश्चर्य ! आधुनिक आश्चर्य !!

विचारको आधार शिविरमा उपचार हुनेछ
अब सारा जमातको जरोको
तब कसको आधारलाई आउने हो काम ज्वरो ?

=============================

~ कविले कविता कसको लागि लेख्यो ? ~

प्रिय भावुकता !

भावुकतालाई जेलेर बिम्बले
कवि बौद्धिक कहलाउन खोज्यो ..

निसासिएको भावना मृत भेटियो कविताहरूमा …
(मृत भावनालाई हार्दिक श्रद्धाञ्जली । )

प्रिय आँसु !

आँसुको हजार कविता पिएर
बल्लतल्ल एउटा कविता ओकल्यो
र भन्यो “मैले रगतले लेखेको कविता । “

(आँसुले आँसु बगायो ।
आँसु प्रति श्रद्धा-सुमन ।)

प्रिय भोक !

भोकको भयानक छाया उतारेपछि कवितामा
प्रतियोगी ऊ/उ पुरस्कृत भयो पदक सहित ।

पत्रिकामा आयो उसको तस्बिर र कविता
कसैले जाडोमा बटारे आगो बाल्यो !

जल्यो भोकको कविता
जलेन भोकको यथार्थ बिम्ब ।

प्रिय पीडा !

तड्पन / जलन / रोदन / प्रताप
कुरीति,विकृति, अन्धविश्वास
भेद, विभेद र क्रान्ति पीडक
सबै-सबैको मार्मिक चित्रण
उतार्यो कविले काव्य क्यानभासमा ।

पीडितलाई पीडा यथावत् !
कवि बटुलिरहेछ :
“वहा! कवि ज्यू क्या वात् ! क्या वात् ?”

प्रिय कविता,

“कविले जे लेख्छ त्यही भयौ भने
तिमी कविता हुने छैनौ ” यो बुझ्नु पर्छ तिमीले ।

जान्नु पर्छ तिमीले
शब्द (मात्र ) होइनौ तिमी
केबल भाव होइनौ तिमी
अर्थै त व्यर्थको पनि हुन्छ ..

केबल दृश्य होइनौ तिमी ।

सायद ,
तिमी सबै हौ / केहीे होइनौ ।

================================

~| बिरामी अस्पताल |~

प्राणहरू प्राकृतिक / अप्राकृतिक
मृत्युशैय्यहरूको एक घाट !

घाटैघाटको श्मसानघाट
जीवितहरूको नाट्यशाला
मृतहरूको मोक्षशाला/मुक्तिशाला ।

रक्तकुण्ड छ सयौँ गर्भाशयहरूको
रक्तपिपासुलाई यो मधुशाला !

प्रदर्शनीको उत्पत्तिभूमि
विचित्र रहस्यहरूको दुनियाँ !

न देखिएको देखिएको छ अज्ञात किरणद्वारा
मनका दागहरु निला/ काला
हाय! बिचरा लालाबाला !!

रुपहरू ग्रस्त छन् ;
छ हतार, छ डर
थरर… थरर… छ शरीर
~छ/छैन ?
~भयो/भएन ?
~के/किन ?
~कसरी/कहिले?
……पर्खिरहेछन् उत्तर…।

अप्रेसन चलिरहेछ कार्डियोलोजी थिएटरमा
“दर्शनहरूको/ विचारहरूको/ वादीहरूको ।”

रासायनिक प्रयोग भइरहेछ
आमाको ममता माथि
बुबाको विशालता माथि
प्रेमीहरूको प्रेममाथि
र
खोजिरहेछ मिश्रण कोही .!.

रासायनिक प्रयोगशालामा चलिरहेछ
रसायन बनाउने प्रक्रिया
जसले निम्त्याउने छ, ‘करुणाको पतन ।’

विज्ञान भोकलाई अमर बनाउने तयारीमा छ
बनाउनु पर्ने थियोे भोक विरुद्धको औषधि !

अमूर्त प्रयोग चलिरहेछ
भविष्यको प्रागऐतिहासिक फोसिलहरूमा ।

देख्न सकिन्छ :
~अतीतका
~वर्तमानका
सम्भावित भविष्यका शासकहरूको:
नेत्र दोष , सैद्धान्तिक धरातल
चिन्तनको दाग
मस्तिष्क र मुटुको सिटी स्क्यान ।

योजनाको ग्र्यण्ड डिजाइन !

प्रष्ट गन्ध आउँछ:
भविष्यका लागि पकाइँदैगरिएको:
कथा / मिथकहरूको, अन्धकार युगको
अग्नि बर्षाको अन्तिममा
पुन: लाठी र ढुङ्गे युगको !